Nu bevond ik me vorige week in de gelukkige omstandigheid dat ik op Gran Canaria mocht bivakkeren. Schitterend hotel, prachtig weer, heerlijk eten en drinken, prachtige omgeving, leuke excursies, fijn gezelschap! Wat wil een mens nog meer? Het was maximaal genieten!

Het hotel was vrij luxe, zekere dress codes werden gehanteerd e.d. en voor de doorsnee feestganger was het entertainment vrij ‘tam’ te noemen. De gemiddelde leeftijd was dan ook 104 ongeveer, maar dat deerde ons niet. Wil je feest? Maak je feest, zeg maar.

Af en toe vingen we echter toch een glimp op van de band Esmeralda, die ‘s avonds de entertainment verzorgde op het grote terras. ‘Tam’ zou je het kunnen noemen. ‘Doodsaai’ is ook een treffende benaming. Groot was dan ook onze verbazing toen ‘Country Road’ van John Denver (may he rest in peace) werd ingezet en er een kleine, tengere, vermoedelijk Scandinavische dame (lees: spring in ‘t veld) het kleine dansvloertje kwam op stuiteren om vervolgens het hele nummer enthousiast jumpend door te brengen.
Niet gehinderd door de boze blikken van de belegen echtparen, die -op welk ritme dan ook- standvastig de quickstep inzetten, jumpte deze Pippi alsof haar leven er vanaf hing. Af en toe leek de beweging iets meer van Riverdance weg te hebben, maar dat deerde haar geenszins. Leuke variatie juist, leek ze te denken.

Voor degenen die niet weten wat Jumpen is, hier een kleine uitleg!

De volgende ochtend zagen we deze dame weer keurig, met opgeheven hoofd, zonder zichtbare spierpijn, weer verschijnen aan het champagne-ontbijt! ‘t Is maar goed dat John dit niet meer heeft hoeven meemaken!

Ik hou me er, ondanks alles, toch niet erg mee bezig. De kredietcrisis. Ik vind dat het voor meer dan de helft is veroorzaakt door de media. Elkaar gek lopen maken, zodat mensen inderdaad geen geld mee uit durven te geven aan grotere zaken als huizen en auto’s. Maar aan de andere kant juist allemaal tegelijk al hun spaarcenten willen opnemen. Tja, daar is geen één bank tegen bestand zeg ik je. Fabrieken liggen stil en daardoor is het in sommige branches moeilijk het hoofd boven water te houden. Tot daar begrijp ik het wel en raakt het mij (en mijn directe omgeving) gelukkig niet persoonlijk.

Het hoofd van het Amerikaanse bedrijf waar ik voor werk heeft een paar weken geleden een bericht gestuurd met daarin omschreven dat we ondanks de crisis een financiëel gezond bedrijf zijn en dat we natuurlijk wel kosten moeten besparen waar mogelijk. Maar dat we vooral niet in paniek moeten raken. Nu waren wij nuchtere Nederlanders dat sowieso niet van plan, maar goed, weet hij veel…

Ondanks dat hebben we wel een "hiring freeze" opgelegd gekregen. Dit heeft vooral met het kostenplaatje te maken. Ik had begrepen dat dit inhoudt dat we geen mensen meer mogen aannemen op nieuw gecreëerde functies. Fair enough. Maar deze regeling schijnt nu toch te zijn aangescherp.  En daar gaat het mij wel persoonlijk raken.

Een medewerkster van mijn afdeling gaat binnenkort namelijk met pensioen. Dat gebeurt met haar 66e verjaardag. Twee maanden terug ben ik daarom gestart met een zoektocht naar een nieuwe collega die haar kan vervangen. Dit heb ik natuurlijk netjes overlegd met de mensen die wat over mij te zeggen hebben. "Dat is goed, maar we gaan wel officiëel goedkeuring vragen van (nog) hogere hand." Prima, lijkt me geen probleem dacht ik nog. Ondertussen ben ik doorgegaan met zoeken en denk nu iemand gevonden te hebben die de gelederen kan komen versterken. Maar wat blijkt?

Men is niet akkoord dat de 66 jarige collega (met een bak ervaring) vervangen mag worden. Maar daarentegen mogen we wel een interimmer of uitzendkracht inhuren. Waaat? Die kosten minstens 2 a 3 keer zoveel in vergelijking tot een vaste kracht. En je kunt toch eventueel beginnen met een jaarcontract? Over kostenbesparing gesproken… wat een beleid!

Mijn baas vond het vervelend om mij dit mee te moeten delen. Hij vroeg vooraf of ik "wel goed zat" voor dat hij ermee over de brug kwam. Maar eerlijk gezegd bleef ik heel rustig en heb ik zoiets over me van: "Maakt me niet uit hoe je het regelt, maar deze medewerker gaat vervangen worden. Punt."

Het interesseert me niet hoe, maar als ik deze nieuwe kracht nog zie zitten nadat zij 6 maanden (uiterlijk 9) via een bureau heeft gewerkt, dan komt ze gewoon bij ons in dienst. En als dat niet kan, dan vraag ik me af of ik wel bij deze werkgever wil blijven werken. Een bedrijf dat al jaaaaren intern loopt te verkondigen dat ze de beste werkgever van de wereld willen zijn. 

Werk erbij krijgen zonder nieuwe mensen was altijd vanzelfsprekend. Maar hier is het emmertje vol en zijn de grenzen bereikt. Als ik deze persoon niet mag vervangen op mijn afdeling, hebben ze er nog een probleem bij. Want dan ben ik ook weg (en mogen ze mij dus ook niet vervangen). Eens kijken wie dit gaat winnen.

Voor mij is/wordt dit een principe kwestie. En ik kijk er nu al naar uit dit statement maandag 5 januari te gaan maken tegen mijn baas. Al kan hij er persoonlijk misschien weinig aan doen. Hij regelt het maar!

Greetz,

Alyssa

Situatieschets: Manlief werd zondagavond ziek. Heftige buikgriep, met alles erop en eraan. Twee keer het bad ondergekotst (raden wie dat op mocht ruimen..) en verschrikkelijke diarree. Kortom: geen feestje. Maandagochtend ging het nog niet geweldig, maar later werd het wat beter. Mijnheer had tijd om te hyven, msn-en, sms-en etc. Fijn hoor, dat ie zich weer beter voelde. Ik herinnerde hem er nog aan dat hij vandaag, dinsdagochtend een afspraak met de tandarts had.

Vandaag, 8.45 uur, ik ga even bij hem kijken:

Hij: Heb je de tandarts nog afgebeld?
Ik: IK? Jij wilde kijken hoe het ging. Ik heb je er gisteren aan herinnerd. Heb je zelf niet gebeld?
Hij: Nee, wil jij even bellen? Ik bel afspraken ook voor jou af als je ziek bent.
Ik: Ja, maar ik heb je er gisteren aan herinnerd, waarom heb je het me toen niet gevraagd.
Hij: Ach, bel even af.. Ik had om 9 uur een afspraak.

Ik bel de tandarts, omdat ik die er ook niet mee wil laten zitten.

Ik: Hallo, ik bel voor mijn man, die heeft zo een afspraak bij jullie
Assistente: HAD een afspraak.. om tien over acht, we hebben hem gemist.
Ik: (me inwendig opvretend) Oh, hij zei negen uur. Hij is ziek geworden.
Assistente: Vervelend dat we hem niet hebben kunnen bereiken. Maar zullen we een nieuwe afspraak maken?
Ik: DAT MAG MENEER ZELF DOEN!

zucht…

Groetjes,
Delphine

Hier de Track and Trace van mijn nieuwe telefoon:

Ziet er veelbelovend uit, nietwaar? Ik zit me al bijna blij te maken, maar ervaring heeft me geleerd:
Je hebt het pas, als je het hebt!

Voorlopig ga ik op de deurmat liggen!

Ik weet nog dat ik riep: “wat is het nut om overal en altijd maar bereikbaar te zijn?” toen de eerste mobieltjes op de markt waren. Grote onzin vond ik het. “Ze wachten maar tot ik thuis ben, met bellen” en “Hoe belangrijk denken die mensen te zijn, die een mobiele telefoon hebben” en meer van dat soort uitspraken rolden uit mijn mond. Youp van ‘t Hek had er ook nog een mooi stukje over. Over hoe je pas belangrijk bent als je NIET bereikbaar hoeft te zijn.

Hoe anders is het nu. Termen als sms, mms, beltegoed, bereik, netwerk schud ik moeiteloos uit mijn mouw en ook de sms-taal ben ik volledig machtig (af en toe een wenkbrauw optrekkend bij het constateren dat “Die Jeugd van Tegenwoordig” geen normale Nederlandse brief foutloos schijven kan, maar toch). Ik vind het tegenwoordig belachelijk dat als iemand een mobiel hééft, waarom ie dan niet bereikbaar is, enzo. Bij tijdelijk geen bereik vliegen de rode vlekken over mijn nek en meer van dat soort afkick-gedrag.

En nu is in Huize Delphine dus een heuse Gadget Mania ontstaan. De blackberry is in bezit geweest, de Nokia Communicator, de eerste Iphone rolde nog niet van de band of hij werd verpakt en verscheept richting Delphine & Co. Nu heb ik in een onbezonnen bui mijn ‘oude’ Iphone verkocht aan een enthousiaste terras-medewerker, omdat mijn 3G Iphone eraan zat te komen. Jan Splinter moet ook door de winter nietwaar, dus afstand gedaan van het kleinood en het volste vertrouwen dat manlief mijn nieuwe geregeld had.

Het bleek helaas anders te zitten en nu, ettelijke maanden later, loop ik nog steeds rond met een koelkast uit het jaar nul. Je hoeft hem nog net niet aan te zwengelen, zeg maar.

Maar er is hoop! Omdat manlief natuurlijk er wel voor had gezorgd dat hij WEL de nieuwe Iphone in zijn bezit had (“ze hadden alleen een zwarte en jij wilde toch een witte?”) kwamen ook de eerste minpunten naar voren. Zo is de Iphone niet vrij van kinderziekten en T-Mobile moet als de sodemieter meer masten gaan plaatsen of leasen of huren of hoe ze dat ook doen, want het bereik is abominabel slecht. Tja, dan ga je toch denken. Wel een Iphone, geen Iphone? Want aan Iphone hangt ook T-Mobile vast.(Dat was nog niet zo toen wij de eerste Iphone versie gewoon illegaal simlockvrij lieten maken, maar ja.. vroegahhh is niet nu).

Nou, lang verhaal kort: ik heb mijn oog laten vallen op een Nokia 6600 slide. Volgens de diverse sites is die al in februari van dit jaar geïntroduceerd, maar de levering schijnt nogal moeilijk te zijn. Afgelopen donderdag is de order dan toch nog geplaatst en 3 tot 5 werkdagen later zou deze worden geleverd. Tja.. vandaag gebeld. Order zoek, order weer gevonden, melding op het scherm ‘dat ie nog niet binnen is’.

Mijn geduld wordt wel erg op de proef gesteld nu. Ik willum, ik willum, ik willum!! Manlief heeft zijn gezag laten gelden en meldt me net dat hij maandag eraan komt. (Hij heeft alleen niet gezegd wélke maandag… hmmmm)

Kusje,
Delphine

Het moge niet onbekend zijn dat ik redelijk afgelegen doch landelijk woon. Niks te klagen hoor, over het algemeen. Heerlijke vrijheid. Alleen vandaag was het even wat minder. En dan heb ik het over het strooibeleid. Nu zul je denken – in het kader van de Sint – aan Pepernoten, maar niets is minder waar. Ik heb het hier over het bestrijden van het ontstaan van gladheid door het dalen van de temperaturen en/of het vallen van winterse neerslag.

Men heeft hier het beleid om alvast te gaan strooien als men nog lekker languit op de ligstoel in bikini van de zon aan het genieten is, zo ongeveer, maar gisteravond/vannacht zag men kennelijk geen noodzaak om om met de strooiwagens uit te rukken.

Het gevolg laat zich niet moeilijk raden: ik dacht mij vanochtend met gepaste snelheid (lees: te hard) richting sportschool te begeven toen ik mij plots op een ijsbaan bleek te begeven. Nu heeft mijn PC hooft-vehikel daar niet heel snel last van, maar vandaag was het toch een glijfeest van jewelste. Er was dus ook niet gestrooid. De heren liggen wellicht nu zelf in bikini ergens op een Caribisch strand, terwijl wij ons klunend door het leven worstelen, maar op dit soort momenten verlang ik dan toch naar stroeve snelwegen etc.

Ach, je kunt niet alles hebben, nietwaar?

Kusje,
Delphine

Hi y’all!

Hebben jullie ons gemist? Wij jullie wel! Na een sabbatical zijn we weer terug! With a vengeance, mag ik wel zeggen! Bereid je maar voor op veel Girl Talk, zin en onzin! Alles met een knipoog natuurlijk!

Zo’n tijd geleden, zoveel gebeurd! Waar moeten we beginnen? Eerst maar weer even een mooi thuis voor Tha Girlzz creëren. We moeten natuurlijk wel een Weblog in stijl hebben.

Love,
Tha Girlzz